Angst of intuïtie?

Het lijntje tussen angst en vertrouwen op je intuïtie is zo ontzettend dun…dat heb ik zelf weer helemaal mogen ervaren.

Afgelopen juli voelde ik ineens weer een klein knobbeltje. Nu in mijn andere borst. Er werd als automatisch op een oude knop gedrukt. De hele geschiedenis ging opnieuw aan me voorbij. De angst voor herhaling…angst om het hele gedoe weer opnieuw te moeten doorlopen, of nog erger. Gelukkig konden we de dag erna al naar het ziekenhuis. Op de echo bleek het een cyste te zijn. Geen twijfel mogelijk gaf de arts aan. Pffff….wat een opluchting…

De maanden erna hield ik de plek van de cyste uiteraard wel in de gaten, maar ik kon het ook goed los laten. Het was er nog steeds, maar leek niet te groeien.

Bij de jaarlijkse controle bij de oncoloog in november, kwam de cyste uiteraard ter sprake. Om de afgelopen 5 jaar af te sluiten volgens het protocol, kreeg ik nog een MRI. En wat dat betreft ook goed, want dan zouden we nog even naar de cyste kunnen kijken. Paar dagen na de MRI, kreeg ik telefonisch de uitslag. Uiteraard wist ik dat er een cyste zat, maar de oncoloog meldde dat er twee afwijkingen te zien waren. De oncoloog kon niet zeggen wat dat betekende. Daarvoor was weer meer onderzoek nodig en zou ik zo snel mogelijk weer een echo krijgen.

De angst vloog me opnieuw om mijn hart. Ruud was thuis in de tuin aan het werk. Ik loop naar hem toe en de tranen beginnen over mijn wangen te stromen: ‘Er waren twee afwijkingen te zien op de MRI. Dat wil niet zeggen dat het iets is, maar de oncoloog kon ook niet uitsluiten dat het geen kanker is’, weet ik door mijn tranen heen uit te brengen. We zijn alle twee stil en ontdaan.

We bellen onze ouders. En natuurlijk zijn onze ouders er 100% voor ons, zo fijn! En mijn lieve zus uiteraard ook. Huilend laat ik mijn liefste vriendinnen per app weten wat er aan de hand is. Heb mijn lieve vriendinnen nu nodig voor wat steun en ze zijn er ook allemaal voor me. Dat voelt zo warm! Daarna zeg ik alle afspraken voor de volgende dag af. Iets wat ik zes jaar geleden niet zou hebben gedaan. Toen vond ik vooral dat ik door moest blijven gaan. Er voor anderen moest zijn. En sterk zijn. Inmiddels heb ik een compleet ander beeld over wanneer je sterk bent. Juist als je je kwetsbare kant durft te laten zien, vind ik iemand sterk. Ik voel nu dat ik even tijd voor mezelf nodig heb om dit een plek te geven, ernaar te luisteren en even te doorvoelen. Gelukkig krijg ik van iedereen begrip en wellicht nog het belangrijkste: ik krijg het begrip hiervoor van mezelf.

Ik ben op de slaapkamer en laat het verdriet even helemaal toe. Het mag er zijn. Bijna op de dag af, precies zes jaar later, lijkt de geschiedenis zich te herhalen. Als de meeste tranen weg zijn en ik rustig op mijn bed lig met mijn ogen dicht, probeer ik vanaf een afstandje naar de situatie te kijken. Zonder oordeel en zonder emoties. Ik observeer gewoon de hele situatie.

Wat ik zie is dat ik als eerste reactie me volledig met angst had verbonden. Hoe reëel is dat voor dit moment? vraag ik me af. Ik weet nog niets, dus hoeveel zin heeft het op schaal 1-10 dat ik me bang ga zitten te maken? Geen enkele zin. Ja, begrijpelijk is het uiteraard wel en niet meer dan menselijk dat ik het doe. Dat het ‘geen enkele zin’ heeft, is uiteraard pure ratio. Angst in ongrijpbaar, net zoals bijvoorbeeld liefde of vertrouwen.

Mijn gevoel was met deze rationele ontdekking uiteraard nog niet gerustgesteld. Ik ben nu eenmaal een gevoelsmens. Dat wat mijn hoofd zegt, wil ik ook daadwerkelijk kunnen doorvoelen. Als in een soort van meditatie ben ik mijn angst aan gaan kijken. En daar was toch best even wat moed voor nodig. Want het is best heel eng om je grootste angst onder ogen te zien. En toch lukte het. Beetje bij beetje. En uiteindelijk mocht het er helemaal zijn. Ik heb de angst verwelkomd. Gekeken hoe het eruit zag. Groot of klein? Had het een vorm of kleur? Is het angst of is het mijn intuïtie die zegt dat het niet ok is in mijn borst?

En toen kwam er ineens een complete rust over me heen. Het antwoord was dat het angst was waarmee ik me had verbonden en niet mijn intuïtie. Mijn intuïtie vertelde me: het is allemaal ok. Je hoeft nergens bang voor te zijn. En de rust is steeds bij me gebleven. Het was een warme stroom vanuit mijn hart dat mijn hele lijf vulde. En ik liet toe dat ik dit mocht voelen. En als er dan toch een klein angststemmetje zich ermee begon te bemoeien, kon ik denken en voelen: Ook al zou het wel wat kwaadaardigs zijn in mijn borst…dan geniet ik nu van het moment dat ik me rustig voel. En dan voelde ik weer de warmte, de rust en het vertrouwen dat ik vanuit mijn hart door mijn lijf voelde stromen. Heel bijzonder en wat een verschil met zes jaar geleden.

De volgende echo bleef gedeeltelijk onduidelijk. De andere afwijking die ze hadden gezien op de MRI, bleek nog wat borstweefsel te zijn dat bij de amputatie was achtergebleven. Gelukkig dus niets om ons druk om te maken. Wat de cyste betreft, lukte het niet om een biopt te nemen of de cyste leeg te zuigen. Als ze erin zouden prikken dan zou de cyste leeg moeten lopen. Dat gebeurde niet en dat kon er dan weer op wijzen dat het toch geen cyste zou zijn. Naar aanleiding hiervan kwam het ziekenhuis met het voorstel elke vier maanden een nieuwe echo te maken. Mocht de cyste niet groeien, dan konden we met 100% zekerheid zeggen dat het een cyste is. En ook al was het vertrouwen er nog steeds, dat was niet wat ik wilde. De cyste moest er wel uit. De oncoloog begreep dit gezien mijn voorgeschiedenis waarin het eerst ook voor 95% goed was en later toch niet het geval bleek te zijn.

Begin januari hadden we een gesprek met de chirurg die mij zes jaar geleden ook had geopereerd. Ook vanuit haar alle begrip voor de situatie en ze ging ermee akkoord de cyste operatief weg te halen. Ze moest me uiteraard wel op de risico’s wijzen. Er zou een kans bestaan dat ik mijn prothese kwijt zou kunnen raken als de boel zou gaan ontsteken, of dat ze de prothese zou raken bij het verwijderen van de cyste. En ook al had ik het vertrouwen dat de cyste niet per se weg zou moeten, was het voor mij geen optie hem te laten zitten.

En snap dat je je wellicht nu afvraagt waarom ik, als ik zo in vertrouwen zat, de cyste toch weg heb laten halen. Dit was deels wel ratio, maar voelt als iets wat ik echt niet anders had willen doen. Kanker heb je niet alleen. Het raakt je hele omgeving. Hiermee haal ik ook een zorg weg bij de mensen van wie ik zo veel houd. Daarnaast is het kleine stukje bevestiging dat ik wel nog steeds nodig heb, hiermee gegeven. Deze tijd heeft me ook weer veel geleerd en gebracht. Ook deze week van rust waarin ik weer des te meer dankbaar ben en me besef: wow wat heeft het lijf toch een prachtig zelf herstellend vermogen.

Het is nu zaterdagmiddag. De ingreep was afgelopen woensdag. Alles is super gegaan. Alleen heb ik last van vermoeidheid door de narcose. Ik lag net even heerlijk naar klassieke muziek te luisteren. Ik kreeg mooie beelden waarbij ik me volledig over gaf aan de stroom van het leven. Een paar mooie inzichten wilde ik even opschrijven, dus ik pakte mijn laptop erbij. In plaats van Word te openen, ging ik als vanzelf naar mijn Gmail (de mail die ik maar af en toe lees) en opende mijn mailbox.

Daar, helemaal bovenaan, zie ik een bericht van mijn chirurg staan dat nog geen kwartier geleden is verstuurd: Beste Nienke, alvast een bericht: de weefseluitslag is 100% goed. Ik bel je maandag. Hartelijke groet,

Wat een mooi moment om net nu deze mail te ontvangen! Ik voel de dankbaarheid door mijn lijf stromen en de tranen die daarbij horen, rollen over mijn wangen. Ik voel een intense dankbaarheid voor het leven. En dankbaar voor de bevestiging van dat wat ik al wist: het is allemaal goed.

Luisteren naar je gevoel kan eng zijn, maar dit geeft me weer zoveel extra vertrouwen en ben zo blij dat ik het kon. En wat ontzettend top dat mijn arts zo met mij meeleeft en de moeite heeft genomen mij in het weekend te informeren. Dank lieve Maud Besssems van het JBZ. Je bent een geweldige arts!

Je hoofd erbij halen is helemaal ok en kan je helpen geruststellende en positieve gedachten te hebben die enorm krachtig zijn. Nog krachtiger is het om daarbij ook jouw intuïtie erbij te betrekken. Neem daarvoor momenten van rust, zodat dat wat je lijf jou wilt vertellen jou ook ècht kan bereiken. Luister naar het fluisteren van je lijf, zodat het niet hoeft te schreeuwen…leefenfeel

Wil je stap voor stap weten hoe jij ook je angst aan kunt kijken om het verschil tussen angst en intuitie te ervaren? Laat me dat dan weten via info@leefenfeel.nl en dan stuur ik je de te doorlopen stappen.

Wens je een mooi leven vanuit vertrouwen!